Πέμπτη, 28 Ιουλίου 2011

"Γιατί οι κοινωνιολόγοι είναι προδότες"

Από Νορβηγία μεριά :

"2.16 Why the discipline of Sociology must be completely removed from
Academia
Marx is considered to be the greatest contributor to the science of sociology primarily due
to his analysis of capitalist societies and the various alleged injustices and economic
failures that they produce, and suggested socialist remedies. The discipline of sociology
appeals to Marxists and bleeding heart liberals who would rather blame others for their
problems than take personal ownership of these problems.
The sociology discipline is described as the revolutionary “tools for change” by Marxist
intellectuals as it contributes to institutionalise cultural Marxism/multiculturalism. Modern
sociology provides an examination of the pivotal theories of Marx, Durkheim, Weber and
Comte, the authors that have decisively shaped the discipline.
Students of sociology are taught how the public apparatus may be used (by deliberately
manipulating statistics, and rejecting all aspects of biology) to portray and propagate a
Marxist world view. Any and all faculties of sociology in the European world (US/Europe)
are therefore in many ways Marxist indoctrination camps where the students learn how
to infiltrate public institutions and covertly contribute to change the character of society
by presenting falsified reports and statistics. Sociology is fundamentally anti capitalist and anti traditionalist (anti-nationalist,
-patriarchal, - Christendom) and as such; anti-European by design. Furthermore, a large
percentage (90%+) of sociologists refuse to acknowledge biology as relevant and instead
proclaim that environment is the cause of all human behaviour.
In order to defeat one of the most devastating academic weapons of the cultural
Marxists/multiculturalists, we must destroy/ban the discipline of sociology completely.
Sociology students are indoctrinated by learning (from a Marxist point of view) what is
wrong in the world. As such, they are transformed into academic Marxist revolutionaries.
So why did the conservative post-WW2 European elites allow the discipline of sociology to
exist and its propagators to operate freely at our universities?
The European elites at the time, underestimated the discipline as it could not directly
affect the “important aspects/sectors” of society (according to their definition); defence
(police/military), law and finance. Needless to say, this was a critical mistake because the
discipline of Marxist sociology would later prove to significantly contribute to shape the
cultural/social structures of our societies which lead to the 68 cultural Marxist revolts in
the European world.
Apologists of sociology have successfully prevented the removal of the discipline using
the following arguments:
Sociology aims to explain what is, not what could be. The students learn about
everything that is wrong in the world (from a Marxist narrative) but NOT “specifically”
how to change it. However, as we all know the students indirectly learn how to change
our societies as they study other aspects of Marxism.
Imagine the following; the sociology students learned about what is wrong in the world
from a Nazi narrative, that the Jew is the root of all evil. Wouldn’t that have lead them to
draw their own conclusions based on the self study of Nazi intellectual works (that the
Jew had to be killed)? Of course it would. Regardless of which ideological narrative is
chosen, the student will be brainwashed in that particular ideological direction.
The Marxist (cultural Marxist) revolutionary disciplines (disciplines of the Frankfurt
school) are not limited to sociology, however; philosophy and journalism are highly
affected by the same level of Marxist indoctrination. Their academic weapons are to
deliberate spread their falsified and corrupted Marxist world view through statistics,
reports and articles with the aim to glorify the Marxist/multiculturalist world view and to
effectively undermine nationalistic/conservative/capitalist thought. These individuals
must not be underestimated as they are usually very influential in society (which is the
reason why 95% of them are categorised as category B traitors).
(Related professions: psychologists and social workers)

Political sociologists
Offices infiltrated by sociologists (or individuals who has a sociology major):
Public administrative positions (usually government and public agencies that administer
human services).
Sectors heavily infiltrated with individuals who have taken a sociology
degree/courses in sociology:Census analyst
Community organizer
Consultant
Criminal justice planner
Demographer
Diversity related professions
Health and Family Planning
Interviewer
Jury Consultant
Labour relations
Law enforcement officer
Market researcher
Mediator
Military
Ministry
Non-profit Organizations (leaders)
NGOs (leaders)
Personnel Management
Planning Departments in various agencies
Politics
Population analyst
Public opinion pollster
Publishing - editing, research and sales
Prisons
Psychiatric social worker
Recreation worker
Researcher
Rural sociologist
School social worker
Social services volunteer coordinator
Social worker
Sociology professor
State and Local Agencies
Substance abuse counsellor
Teaching and counselling - high school, college, university
Training and development
Sociology bachelor’s degree as background for graduate school in:
Journalism
Law
Medicine
Divinity School
Education
Political Science
Economics
Business Administration
Apolitical sociologists
A small minority of sociologists are not considered traitors as they are apolitical.
An alternative instead of a complete removal of the discipline of sociology from
academiaInstead of destroying the discipline of sociology by removing it, an alternative approach
is to completely reform it; replacing the Marxist ideological view with a conservative/antiMarxist by instead using ideological fundaments from the following works/authors;
The Bible
Machiavelli
George Orwell
Thomas Hobbes
John Stuart Mill
John Locke
Adam Smith
Edmund Burke
Ayn Rand
William James"

...

Δευτέρα, 4 Ιουλίου 2011

Εταιρείες De-livery

Εταιρείες παράσιτα. Με αρχικό κεφάλαιο καμμιά 30αριά μηχανάκια, ένα τηλεφωνικό κέντρο και ένα λεύκωμα fast-food, ανοίγεις μια εταιρεία.
Προπαγανδίζεις, μέχρι να αρχίσουν να σκάνε τα τηλέφωνα. Σε παίρνουν και σου λένε : "Καλησπέρα, θέλω την προσφορά από τη Mama's Pizza, ναι, αυτήν με την 50% έκπτωση για παραλαβή απ'το κατάστημα". Τσουπ, πάει ο μετα-ντελιβεράς, παραλαμβάνει και στα φέρνει. Η pizzeria ανεβάζει τις πωλήσεις της, η εταιρεία ντελίβερυ βγάζει ένα κέρδος, πες 15% επί της αρχικής τιμής της πίτσας (χωρίς, όμως, τη χρήση πρώτων υλών εκτός βενζίνης για την πάπια!) κι εσύ γλιτώνεις, πες ένα 20-30% της αρχικής τιμής [εξαρτάται απ'τη σχέση : μέγεθος παραγγελίας - απόσταση(πόσο έκαψε ο άλλος)].
Όλοι λίγο πιο ευτυχισμένοι.

Σάββατο, 11 Ιουνίου 2011

Αντιφασιστική συγκέντρωση, πλ. Αμερικής



Συγκέντρωση θα πραγματοποιήσουν τη Δευτέρα 13 Ιούνη στις 6μμ στην πλατεία Αμερικής, Συλλογικότητες και κάτοικοι από Κυψέλη - Πατήσια - Αχαρνών. Στη συγκέντρωση καλεί και η τοπική Κίνηση Ενάντια στο Ρατσισμό και τη φασιστική απειλή.

Το περασμένο Σάββατο, 1000 τουλάχιστον κάτοικοι της περιοχής συμμετείχαν στην πετυχημένη αντιφασιστική αντικατασταλτική διαδήλωση που διοργανώθηκε στα Πατήσια.

«Να μην επιτρέψουμε φασιστικά-ρατσιστικά πογκρόμ στις γειτονιές μας. Ανοιχτοί χώροι δημόσιοι σε όλους και όλες χωρίς κοινωνικούς αποκλεισμούς. Κοινοί αγώνες ντόπιων και μεταναστών, εργαζόμενων, ανέργων, νεολαίων, ενάντια στην εκμετάλλευση, τη φτώχεια, το φόβο, το ρατσισμό. Καμιά ανοχή στις φασιστικές συμμορίες, όλοι και όλες στην Πλ Αμερικής» αναφέρει το κάλεσμα των Συλλογικοτήτων στη συγκέντρωση.

Σε συγκέντρωση, την ίδια μέρα, στον ίδιο χώρο στις 7 το απόγευμα, καλούν οι συμμορίες των νεοναζί με ανοιχτά ρατσιστικό περιεχόμενο: «κλείσιμο όλων των καταστημάτων των λαθροεποίκων, απέλαση όλων των λαθρομεταναστών απ’ την Ελλάδα, επιστροφή όλων των Ελλήνων στην Πλατεία Αμερικής». Οι μαχαιροβγάλτες νεοναζί της Χρυσής Αυγής, που κρύβονται για ακόμα μια φορά, πίσω από την υπογραφή «επιτροπή κατοίκων», δεν χρησιμοποιούν καν το περιτύλιγμα της «εγκληματικότητας».

Απειλούν ευθέως τους μετανάστες που ζουν και εργάζονται στη γειτονιά, καθώς και «όσους πιστεύουν ότι, οι Αφρικανοί και Ασιάτες είναι αδέρφια τους» με πογκρόμ σαν και αυτό που έκαναν με την ευλογία της ΕΛ.ΑΣ στο κέντρο της Αθήνας στις 13 Μάη. Δεν θα τους το επιτρέψουμε.

Τρίτη, 31 Μαΐου 2011

Δύο δρόμοι


Ας δοκιμάσουμε να αναλύσουμε κάποια πράγματα μαρξιστικά, αντίθετα με κάποιες από τις φιλόδοξες αυτόνομες αποψάρες του κινήματος.
Αρχικά, ας θυμηθούμε τη 18η Μπρυμαίρ, και τη γαλλική επανάσταση του 1848, τους ανθρώπους που μάταια προσπαθούσαν να αναστήσουν τα παλιά σύμβολα, φορώντας τις παλιές φορεσιές, φωνάζοντας τα παλιά συνθήματα, προσπαθώντας όμως να θέσουν τους στόχους τους επίσης μέσα στα παλιά, αξεπέραστα όρια.
Δε νομίζω ότι υπάρχει τίποτε χυδαιότερο, από τους εραστές της δήθεν "άμεσης δημοκρατίας" και την άκαμπτη σκέψη τους. Όλοι μας αγαπάμε την άμεση δημοκρατία, κάποιοι όμως την αντιλαμβανόμαστε ως μια διαδικασία η οποία δε θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί χωρίς να αναπλαστεί ολοκληρωτικά η κοινωνική πραγματικότητα. Κι αυτό, λέμε, απαιτεί επανάσταση. "Ειρηνικά, αν όχι με τη βία", λέμε οι μαρξιστές.
Αναγνωρίζουμε, ακόμα, ότι υπάρχει ένα κράτος, αυτός ο μηχανισμός που "αποσπάται για να τεθεί πάνω από την κοινωνία", συγκεντρώνοντας στα χέρια των φορέων του δύο καθοριστικούς μηχανισμούς, για τη διασφάλιση της εξουσίας : τους ιδεολογικούς και τους κατασταλτικούς.
Στο οικονομικό επίπεδο, αντιλαμβανόμαστε ότι, μέσα στον καπιταλισμό, η αντίθεση πλούσιων και φτωχών, καπιταλιστών και εργατών, αυτής της οικτρής μειοψηφίας που εκμεταλλεύεται τις πλατιές μάζες των εργαζομένων, δεν είναι παρά κομμάτι της τάξης που επιβάλλει την κρατική κυριαρχία, και μέσα απ'αυτήν, την κυριαρχία και την αναπαραγωγή των συμφερόντων της ίδιας αυτής τάξης : της αστικής τάξης.
Τώρα, κάποιοι άλλοι, αντιλαμβάνονται την κοινωνία σαν "άθροισμα ατόμων". Γι'αυτό και προωθούν την "ανεξάρτητη", "ακαπέλωτη", "ακομμάτιστη" δράση, γιατί "δεν είμαστε πρόβατα", όμως "γλώσσα λανθάνουσα ταληθή λέγει".
Η συγκεκριμένη αντίληψη, έχει ένα κουσούρι : λαμβάνει ως δεδομένο ότι είμαστε άτομα, λειτουργούμε ως άτομα, και, θέλουμε να λειτουργήσουμε συλλογικά, αλλά δεν μπορούμε να συνδεθούμε συλλογικά, παρά ως άτομα.
Όσο "προωθημένα" και "ριζοσπαστικά" κι αν πλασάρονται τα εκάστοτε αιτήματα αυτών των ιδεολογιών, είναι καταδικασμένα να περιορίζονται στις προκατ κατηγορίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, του κυρίαρχου τρόπου σκέψης, αυτού που μας αντιλαμβάνεται αμετάλλακτους και αμετάλλακτους μας θέλει.
Αντίθετα, εμείς λέμε κάτι άλλο, πολύ πιο ξεκάθαρο : Οι από πάνω είναι πολύ καλά οργανωμένοι - το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Η οργή να γίνει οργάνωση του επαναστατικού κινήματος, γιατί η ιστορία μας δείχνει ότι τα αυθόρμητα επαναστατικά κινήματα που, αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουν, είναι δεμένα με την ήττα, αν δεν οργανώσουν τις δυνάμεις τους ενιαία, ως τάξη, για να γίνουν τα πολλά μικρά ψάρια που τρώνε το μεγάλο.
Κι η αναγκαία μορφή οργάνωσης για μας, είναι το επαναστατικό κόμμα, κάτι που συνήθως συμπίπτει με το "κόμμα νέου τύπου" που εισηγήθηκε ο Ρώσος επαναστάτης Λένιν, και που ήταν η μορφή οργάνωσης που επέτρεψε στην εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα να πραγματοποιήσουν το άλμα προς το σοσιαλιστικό δρόμο, μέσα απ'τη βίαιη ρήξη με τον καπιταλισμό. Μετά κέρδισε η αντεπανάσταση, η γραφειοκρατία, και το 'πνιξε, λέμε κάποιοι μαρξιστές.
Αλλά αυτό το έχουμε ληγμένο, αλλιώς δεν είμαστε μαρξιστές : οι κοινωνίες αλλάζουν με επαναστάσεις, με το να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία στα χέρια της και να οργανώσει την κοινωνία ξανά απ'την αρχή, διαλύοντας κάθε σύνδεση με την παλιά, καταπιεστική πραγματικότητα, οργανώνοντας την κοινωνία τελικά πάνω στις ανάγκες μας, απελευθερώντας τη δημιουργικότητά μας και τον ελεύθερό μας χρόνο, μέσα απ'τις κοινωνικές μας ατομικότητες. Αυτό, τελικά, το λέμε κομμουνισμό.
Και τέλος, για να διδαχθούμε ότι τα αυθόρμητα επαναστατικά κινήματα καταπνίγονται, αργά ή γρήγορα, χωρίς επαναστατική ηγεσία, οι μαρξιστές, δεν κοιτάμε στο 1848 : κοιτάμε στην ίδια την Αίγυπτο του 2011.

Όλα αυτά, θα βρούμε καινούριες λέξεις για να τα πούμε, και θα ηχούν ωραιότερα, όμως για την ώρα, ας αποφύγουμε τις φυγές στη μορφή, κι ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κι ας πούμε, ακαπέλωτα και μη, στις λαϊκές συνελεύσεις αλλά και στις συνελεύσεις εργατικών χώρων και σχολών.

Διαγραφή του Χρέους

Ανατροπή του Μνημονίου

Απεργίες Διαρκείας

Καταλήψεις

Νομιμοποίηση των μεταναστών, άσυλο στους πρόσφυγες, ανοιχτά σύνορα για τους εργάτες

Κρατικοποιήσεις των τραπεζών, κάτω από εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά

Ευρώπη των εργατών, όχι Ευρώπη - φρούριο των αφεντικών

Λεφτά για υγεία, παιδεία, και όχι για πολέμους και περισσότερους μπάτσους

Λιγότερη δουλειά και δουλειά για όλους

και τα λοιπά και τα λοιπά. Όταν μιλάς, κάνεις τη συνείδηση πράξη, λέει. Ας τα πούμε, κι ας τα κάνουμε.

Κυριακή, 15 Μαΐου 2011

Αντιφασιστική συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 16 Μάη, 2μμ, έξω από το Δημαρχείο Αθήνας

Καλούμε σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας την Δευτέρα 16 Μάη, 2μμ, έξω από το Δημαρχείο Αθήνας, πριν την έναρξη της συνεδρίασης του δημοτικού συμβουλίου.

Έξω οι φασίστες από τις γειτονιές. Όχι στη συνεργασία της ΕΛΑΣ με τους φασίστες. Κάτω τα χέρια από τους μετανάστες. Κάτω τα χέρια από τις δημοκρατικές ελευθερίες.

Η ρατσιστική επιχείρηση σκούπα σε βάρος των μεταναστών που οργάνωσε η ΕΛΑΣ χρησιμοποιώντας ως πολιορκητικό κριό τις φασιστικές συμμορίες της Χρυσής Αυγής δείχνουν ότι μέθοδοι της «Καρφίτσας»της δεκαετίας του 60 είναι πάλι εδώ. Την επομένη της δολοφονίας του μετανάστη από το Μπαγκλαντές από φασιστική συμμορία προκλητικά η Αστυνομία συνόδευε τους φασίστες της Χρυσής Αυγής στη κινητοποίηση που είχε καλεστεί με πρόσχημα την δολοφονία του 44χρονου στην Γ Σεπτεμβρίου οδηγώντας την στην οδό Αθηνάς. Την μετέτρεψαν απροκάλυπτα σε παρέλαση μίσους και φασιστικών τραμπουκισμών. Εκεί πίσω από το Δημαρχείο ένας συρφετός οπλισμένος με λοστάρια, ρόπαλα, κατσαβίδια και μαχαίρια, φορώντας κράνη και κουκούλες επιτέθηκε στους μετανάστες αμέσως μετά τις περιπολίες των μηχανών των αστυνομικών με στόχο να σκορπίσουν το τρόμο. Μαγαζιά καταστράφηκαν ενώ οι τραυματίες που πήγαν στα νοσοκομεία έφτασαν τις δεκάδες. Ήταν η ίδια μέθοδος που οδήγησε στο βαρύτατο τραυματισμό του διαδηλωτή της Πανεργατικής απεργίας που τώρα χαροπαλεύει στην εντατική του Κρατικού της Νίκαιας.
Η κατρακύλα της κυβέρνησης μέσα στη χρεοκοπία του Μνημόνιου που σκορπάει τη φτώχεια και την εξαθλίωση έχει φτάσει στο να εξαπολύει τις δολοφονικές ορδές των ΜΑΤ κατά των διαδηλωτών και να χρησιμοποιεί τη Χρυσή Αυγή στο ρόλο του «αγανακτισμένου κατοίκου» κατά των μεταναστών για να προχωρήσει σε ρατσιστικές επιχειρήσεις-σκούπα.
Όμως για την κρίση, την ανεργία, τη διάλυση των δημόσιων υπηρεσιών, των νοσοκομείων, των σχολείων, για την υποβάθμιση της ζωής, για την εξαθλίωση που οδηγεί στην απελπισία δεν φταίνε οι μετανάστες αλλά η κυβέρνηση που κάνει πλάτες στους Τραπεζίτες, τους βιομήχανους, τους μεγαλοκαρχαρίες που ληστεύουν το μόχθο της δουλειάς όλων, ντόπιων και μεταναστών,. Φταίνε οι περικοπές του Μνημόνιου που στήριξαν ΠΑΣΟΚ,ΝΔ και ΛΑΟΣ.
Σε αυτή την προκλητική επίθεση σε βάρος των δημοκρατικών ελευθεριών, στο ρατσιστικό ντελίριο της κυβέρνησης που βάζει την Αστυνομία να συνεργάζεται ανοιχτά με τους φασίστες χρειάζεται να δώσουμε απάντηση μαζική και ενωτική. Ο Δήμαρχος της Αθήνας, το Δημοτικό Συμβούλιο, τα συνδικάτα, οι φοιτητικοί σύλλογοι, η αριστερά, οι κινήσεις υπεράσπισης δικαιωμάτων χρειάζεται να πουν ένα μεγάλο ΟΧΙ στη συνεργασία ΕΛΑΣ-φασιστών.

Συνέντευξη Τύπου παραχώρησαν η Πακιστανική Κοινότητα Ελλάδας Μπαγκλαντεσιανοί που ζουν στην Αθήνα, η Ένωση Μετυαναστών Εργατών και η Κίνηση Ενωμένοι Ενάντια στο Ρατσισμό και τη Φασιστική Απειλή (ΚΕΕΡΦΑ) για το άγριο πογκρόμ της Ελληνικής Αστυνομίας κατά των μεταναστών με την επιστράτευση της Χρυσής Αυγής. Στην συνέντευξη εκτός από τον Τζαβέντ Ασλάμ πρόεδρο της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας και συντονιστή της Ένωσης Μεταναστών Εργατών, τον Αμπούλ Μπασίρ υποψήφιο με την «Ανταρσία στις γειτονιές της Αθήνας» και τον Πέτρο Κωνσταντίνου συντονιστή της ΚΕΕΡΦΑ και Δημοτικό Σύμβουλο της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στον Δήμος της Αθήνας, παρευρέθησαν και μίλησαν πολλοί μετανάστες θύματα του χτεσινού πογκρόμ.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2011

Μαρξισμός 2011



Για 23η χρονιά διεξάγεται φέτος, το ετήσιο πολιτικό φεστιβάλ ιδεών του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος στην ΑΣΟΕΕ, από 19 μέχρι 22 Μαϊου.

Δεδομένης της ιστορικής και πολιτικής συγκυρίας, οι συζητήσεις που ξεχωρίζουν, είναι μάλλον "Η κατάληψη στο Ουϊσκόνσιν", με κεντρικό ομιλητή έναν από τους καταληψίες συνδικαλιστές του Καπιτωλίου, τον Brian Verdin, η "Κρίση στην Ιρλανδία" με τον Kieran Allen, που θα φέρει το άρωμα των εκλεγμένων στην ιρλανδική Βουλή επαναστατών μετά τις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές, η "Κατάληψη στο Δήμο της Αθήνας", με ομιλήτρια την Διονυσία Πυλαρινού, και φυσικά "H επιστροφή των επαναστάσεων", με τον Hisham Fouad από την Αίγυπτο (ο Hossam el-Hamalawi από τους Επαναστάτες Σοσιαλιστές, απ'ό,τι φαίνεται δε θα καταφέρει να είναι κοντά μας).

Οι θεματικές, φυσικά, συμπεριλαμβάνουν κλασσικά μαρξιστικά ζητήματα (αλλοτρίωση, πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους, ιμπεριαλισμός, ιστορικός υλισμός, διαλεκτική κ.λπ.), ιστορικά (Παρισινή Κομμούνα - φέτος εορτάζονται τα 140 χρόνια από την πρώτη εργατική επανάσταση, Μάης '36 κ.λπ.) καθώς και οι μάχες στην Κερατέα ενάντια στις χωματερές, καθώς και τα μέτωπα σε σχολεία, νοσοκομεία, τριτοβάθμια εκπαίδευση.

Η λίστα είναι μεγάλη. Στο λινκ θα βρείτε το ωρολόγιο πρόγραμμα των συζητήσεων, πλήρη κατάλογο ομιλητών και άλλα χρήσιμα στοιχεία.

Όλοι εμείς που καθόμαστε και συζητάμε τα εν λόγω θέματα διαδικτυακά, θα έχουμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους πρωταγωνιστές τους, οι οποίοι αφού μας μεταφέρουν την εικόνα από τις μάχες τους, θα είναι πρόθυμοι να ακούσουν τις απορίες και τις προτάσεις μας. Ας είμαστε εκεί.

Σάββατο, 9 Απριλίου 2011

Eξέγερση ή Επανάσταση στην Αίγυπτο;



Socialist #32, Egypt, Revolutionary Socialists

Το συγκεκριμένο κείμενο, γράφεται με αφορμή μια σύγκρουση που έχει ανοίξει στους κόλπους της αριστεράς, αντικαπιταλιστικής και μη, για το εάν και κατά πόσο η διαδικασία που ξεκίνησε να εκτυλίσσεται στην Αίγυπτο από την αρχή του χρόνου, συνιστά, ή όχι, επαναστατική διαδικασία.

Πιο συγκεκριμένα, στο ΠΡΙΝ της Κυριακής 3/4, σελ.21, διαβάζουμε στο άρθρο :
"επαναστάσεις - λάθος διάγνωση - Δημοκρατία και εξέγερση", ότι "κομμάτια της επαναστατικής αριστεράς (;),(...) υποβάθμισαν την αντίθεσή τους στην επέμβαση των ΗΠΑ-Βρετανίας-Γαλλίας και των "πρόθυμων προστατών" του λαού της Λιβύης, στο όνομα της λιβυκής "εξέγερσης" ή "επανάστασης". Παρασύρθηκαν από τον αυθόρμητο δημοκρατικό ριζοσπαστισμό της λαϊκής και νεανικής έκρηξης στη Λιβύη, αλλά δεν διδάχτηκαν καθόλου ούτε από τα όρια της αιγυπτιακής εξέγερσης, ούτε από τα εμφανή σημεία γρήγορης υποταγής των λιβυκών μαζών σε αστικές δυνάμεις, σε καιροσκόπους πρώην υποστηρικτές του καθεστώτος Καντάφι ή και σε "εν υπνώσει" συμμάχους των Αμερικανών και των Ισραηλινών"(...)"Ο αγώνας για τη δημοκρατία ποτέ δεν ήταν ουδέτερος, περισσότερο δε στην εποχή μας, όπου το δημοκρατικό ζήτημα συνδέεται βαθύτερα με το κοινωνικό ζήτημα της εκμετάλλευσης. Η πάλη για τη δημοκρατία ή θα συνδέεται με την Αριστερά, την ανατροπή και το σοσιαλισμό ή θα υποτάσσεται, τελικά, στη σημερινή αστική άρνηση της δημοκρατίας και στον αντιδραστικό ολοκληρωτικό καπιταλισμό. Έτσι, η μεγαλειώδης αιγυπτιακή εξέγερση, που έγινε στο όνομα της δημοκρατίας, κατέληξε, έστω και προσωρινά (όπως πιστεύουμε), να παραδώσει τον αγώνα της σε μια "δημοκρατική" στρατιωτική χούντα. Όλα αυτά δεν δικαιολογούν σε καμία περίπτωση το χαρακτηρισμό των αραβικών εξεγέρσεων ως "επαναστάσεων", όπως βιάστηκαν να εκτιμήσουν ορισμένες από τις δυνάμεις τροτσκιστικής αναφοράς(...)".

Και ανοίγει η κουβέντα για το τι είναι, λοιπόν, επανάσταση. Το να ανοίγεις, όμως, μια τέτοια κουβέντα, ισχυριζόμενος ότι δήθεν κάποιοι τροτσκιστές "βιάζονται" και "δε διδάσκονται από τα εμφανή όρια της αιγυπτιακής εξέγερσης", καθώς και ότι "η μεγαλειώδης αιγυπτιακή εξέγερση κατέληξε να παραδώσει τον αγώνα της σε μια "δημοκρατική" στρατιωτική χούντα", την ίδια στιγμή που οι παναιγυπτιακές φοιτητικές καταλήψεις δίνουν τη μάχη για να ξηλωθούν όλοι οι εγκάθετοι πρυτάνεις και καθηγητές του παλαιού καθεστώτος, που οι εργάτες μεταφέρουν την πλ. Ταχρίρ μέσα σε κάθε χώρο δουλειάς, και που τα νέα για νέους νεκρούς φτάνουν ακόμα και σήμερα, 8/4, ύστερα από την αιματηρή σύγκρουση, για άλλη μια φορά στην πλ. Ταχρίρ, με αξιωματικούς του στρατού να αυτομολούν στο πλευρό των διαδηλωτών απ'τη μια, και τους διαδηλωτές να παραμένουν στην πλατεία για να τους προστατεύσουν από το στρατιωτικό καθεστώς, από την άλλη.

Η "ρεαλιστική" αριστερή διάγνωση της κοινωνικής πραγματικότητας, λοιπόν, δεν μπορεί ούτε καν να σμιλέψει σχήματα που να ταιριάζουν στην ίδια αυτή την εικόνα της πραγματικότητας, αλλά αντίθετα, την κόβει και την ράβει στα μέτρα της θεωρητικής της άποψης, αγνοώντας τις επαναστατικές διαδικασίες που όχι μόνο συντελέστηκαν, αλλά και συνεχίζουν να συντελούνται στην Αίγυπτο, δεδομένης μιας βασικής έλλειψης στο θεωρητικό της οπλοστάσιο : της διαρκούς επανάστασης του Τρότσκυ.

Η διαρκής, όμως, επανάσταση, δεν βρήκε ποτέ καλύτερη ιστορική επαλήθευση από την ίδια τη Ρώσικη Επανάσταση του Οκτώβρη του -'17, όταν το αστικοδημοκρατικό καθεστώς που εγκαθιδρύθηκε από το Φλεβάρη, μετά την ανατροπή του Τσάρου, παρέδωσε τα ηνία στην εργατική εξουσία των σοβιέτ. Μπορεί σήμερα στην Αίγυπτο να μη μιλάμε για σοβιέτ εργατών-στρατιωτών-αγροτών, όμως αυτό δε σημαίνει ότι "μία επανάσταση στην Αίγυπτο θα έπρεπε να είναι είτε αστικοδημοκρατική είτε σοσιαλιστική", ή ακόμα χειρότερα, ότι δε θα μπορούσε παρά να είναι σοσιαλιστική. Στον καπιταλισμό του 21ου αιώνα, είναι οι εργάτες αυτοί που θα βάλουν σε κίνηση τα ίδια τα ενδεχόμενα μικροαστικά και αστικά κομμάτια, που θα τους "καθοδηγήσουν", στη διεκδίκηση δημοκρατικών ελευθεριών, ταυτόχρονα όμως, οι ίδιες αυτές ελευθερίες δε θα παραχωρηθούν από κανέναν εγκάθετο του παλιού καθεστώτος, όπως και από κανέναν αστό γενικά : χρειάζεται αστραπιαίο και βίαιο ξεπέρασμα πολλών σταδίων στις συνειδήσεις του κόσμου, άλματα που στον δυτικό κόσμο χρειάστηκαν αιώνες, που όμως εξαιτίας της συνδυασμένης και ανισομερούς ανάπτυξης της Αιγύπτου, και δεδομένης της θέσης της στο παγκόσμιο καπιταλιστικό δίχτυ, είναι εφικτά.

Έτσι και το 1905 στη Ρωσία, και μαζί με μια συνεχή απεργιακή διαδικασία πυο καταγόταν στα 1896, άλλοτε σποραδική και με απομονωμένες οικονομικές απεργίες, άλλοτε με απρόβλεπτους πανρωσικούς συντονισμούς και οργάνωση μαζικών γενικών απεργιών που κατακτούσαν την ενότητα της οικονομικής και πολιτικής πάλης (όπως μας περιγράφει η Ρόζα Λούξεμπουργκ στο Μαζική Απεργία, Κόμμα, Συνδικάτα), οδηγήθηκε σε μια επανάσταση που έφτασε να αμφισβητήσει κάθετι το μέχρι τότε σταθερό, κάθετι το βέβαιο. "Η διαλεκτική -σημείωνε ο Λένιν μελετώντας τον Χέγκελ - συνοψίζεται στην αντίφαση, τη διακοπή του βαθμιαίου, το άλμα από την ποσοτική στην ποιοτική αλλαγή", τέτοια μεταστροφή της ποσότητας σε ποιότητα συνιστά και η μαζική απεργία, κατά τη Λούξεμπουργκ.
Αντίστοιχα, οι μαζικές διαδηλώσεις των 8 εκατομμυρίων ανθρώπων στην Αίγυπτο, στο πλαίσιο της "γενικής απεργίας επ'αόριστον", οι μεγαλύτερες ίσως διαδηλώσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας, αποτελούν αναγκαστικά τη "βίαιη εισβολή των απλών ανθρώπων στο προσκήνιο της ιστορίας", που, κάπως γλαφυρά, συνιστά μια επαναστατική διαδικασία.

Το κατά πόσο έχουν οι Αιγύπτιοι εργάτες και εργάτριες ταξική συνείδηση, δεν εξαρτάται από τον εθνικισμό ή τον ισλαμικό φονταμενταλισμό που βλέπουν στα μάτια τους οι ισλαμοφοβικοί διεθνιστές. Tι έλεγαν οι διεθνιστές αυτοί όταν οι εργάτες που καταλάμβαναν τα εργοστάσια στην αργεντινή κυμάτιζαν την αργεντίνικη σημαία, ή τι λένε για τις ελληνικές σημαίες που κρέμονται έξω από το κατειλημμένο από τους συμβασιούχους δημαρχείο στην Κοτζιά; Το σύμβολο είναι μονάχα ένα όριο, μια κρούστα, και στη μάχη των θεσμών, τον "πόλεμο των θέσεων" κατά τον Γκράμσι, τίθεται το ζήτημα, εάν οι Αιγύπτιοι εργάτες θα αφήσουν λίγο στο παραπέρα τον Αλλάχ, για να τιμήσουν τους νεκρούς, στη μάχη, συντρόφους τους, ή αν θα συνδυάσουν τα δύο αυτά σύμβολα, προσευχόμενοι για τους νεκρούς στον Αλλάχ, πράγμα που φαντάζει άμεσα ως πιο πιθανό.

Οι γυναίκες που ξεκινούσαν τις απεργίες στη Μαχάλα φωνάζοντας "που είναι οι άντρες" κάνανε θρίψαλα κάθε σταλινικό επαναστατικό προκάτ, αποδεικνύοντας για άλλη μια φορά ότι "η ταξική συνείδηση δεν είναι αυτό που ο ένας ή ο άλλος προλετάριος έχουν στο μυαλό τους, αλλά αντίθετα αυτό ακριβώς που αυτοί είναι, κι εξαιτίας αυτού του είναι, αυτό που αυτοί είναι ιστορικά αναγκασμένοι να κάνουν", κι αυτό που αναγκάστηκαν οι προλετάριοι κι οι σύγχρονοι πληβείοι της Αιγύπτου να κάνουν, ήταν να επαναστατήσουν, όχι από καμμιά επαναστατική ηγεσία, αλλά από την ίδια την ιστορία. Κι η ίδια αυτή εργατική τάξη είναι που γέννησε και γεννάει τις επαναστατικές ηγεσίες που θα δώσουν τη συνέχεια στην Αίγυπτο.

Για περισσότερα :