Ας δοκιμάσουμε να αναλύσουμε κάποια πράγματα μαρξιστικά, αντίθετα με κάποιες από τις φιλόδοξες αυτόνομες αποψάρες του κινήματος.
Αρχικά, ας θυμηθούμε τη 18η Μπρυμαίρ, και τη γαλλική επανάσταση του 1848, τους ανθρώπους που μάταια προσπαθούσαν να αναστήσουν τα παλιά σύμβολα, φορώντας τις παλιές φορεσιές, φωνάζοντας τα παλιά συνθήματα, προσπαθώντας όμως να θέσουν τους στόχους τους επίσης μέσα στα παλιά, αξεπέραστα όρια.
Δε νομίζω ότι υπάρχει τίποτε χυδαιότερο, από τους εραστές της δήθεν "άμεσης δημοκρατίας" και την άκαμπτη σκέψη τους. Όλοι μας αγαπάμε την άμεση δημοκρατία, κάποιοι όμως την αντιλαμβανόμαστε ως μια διαδικασία η οποία δε θα μπορούσε ποτέ να υλοποιηθεί χωρίς να αναπλαστεί ολοκληρωτικά η κοινωνική πραγματικότητα. Κι αυτό, λέμε, απαιτεί επανάσταση. "Ειρηνικά, αν όχι με τη βία", λέμε οι μαρξιστές.
Αναγνωρίζουμε, ακόμα, ότι υπάρχει ένα κράτος, αυτός ο μηχανισμός που "αποσπάται για να τεθεί πάνω από την κοινωνία", συγκεντρώνοντας στα χέρια των φορέων του δύο καθοριστικούς μηχανισμούς, για τη διασφάλιση της εξουσίας : τους ιδεολογικούς και τους κατασταλτικούς.
Στο οικονομικό επίπεδο, αντιλαμβανόμαστε ότι, μέσα στον καπιταλισμό, η αντίθεση πλούσιων και φτωχών, καπιταλιστών και εργατών, αυτής της οικτρής μειοψηφίας που εκμεταλλεύεται τις πλατιές μάζες των εργαζομένων, δεν είναι παρά κομμάτι της τάξης που επιβάλλει την κρατική κυριαρχία, και μέσα απ'αυτήν, την κυριαρχία και την αναπαραγωγή των συμφερόντων της ίδιας αυτής τάξης : της αστικής τάξης.
Τώρα, κάποιοι άλλοι, αντιλαμβάνονται την κοινωνία σαν "άθροισμα ατόμων". Γι'αυτό και προωθούν την "ανεξάρτητη", "ακαπέλωτη", "ακομμάτιστη" δράση, γιατί "δεν είμαστε πρόβατα", όμως "γλώσσα λανθάνουσα ταληθή λέγει".
Η συγκεκριμένη αντίληψη, έχει ένα κουσούρι : λαμβάνει ως δεδομένο ότι είμαστε άτομα, λειτουργούμε ως άτομα, και, θέλουμε να λειτουργήσουμε συλλογικά, αλλά δεν μπορούμε να συνδεθούμε συλλογικά, παρά ως άτομα.
Όσο "προωθημένα" και "ριζοσπαστικά" κι αν πλασάρονται τα εκάστοτε αιτήματα αυτών των ιδεολογιών, είναι καταδικασμένα να περιορίζονται στις προκατ κατηγορίες της κυρίαρχης ιδεολογίας, του κυρίαρχου τρόπου σκέψης, αυτού που μας αντιλαμβάνεται αμετάλλακτους και αμετάλλακτους μας θέλει.
Αντίθετα, εμείς λέμε κάτι άλλο, πολύ πιο ξεκάθαρο : Οι από πάνω είναι πολύ καλά οργανωμένοι - το ίδιο πρέπει να κάνουμε κι εμείς. Η οργή να γίνει οργάνωση του επαναστατικού κινήματος, γιατί η ιστορία μας δείχνει ότι τα αυθόρμητα επαναστατικά κινήματα που, αργά ή γρήγορα θα ξεσπάσουν, είναι δεμένα με την ήττα, αν δεν οργανώσουν τις δυνάμεις τους ενιαία, ως τάξη, για να γίνουν τα πολλά μικρά ψάρια που τρώνε το μεγάλο.
Κι η αναγκαία μορφή οργάνωσης για μας, είναι το επαναστατικό κόμμα, κάτι που συνήθως συμπίπτει με το "κόμμα νέου τύπου" που εισηγήθηκε ο Ρώσος επαναστάτης Λένιν, και που ήταν η μορφή οργάνωσης που επέτρεψε στην εργατική τάξη και τα ευρύτερα λαϊκά στρώματα να πραγματοποιήσουν το άλμα προς το σοσιαλιστικό δρόμο, μέσα απ'τη βίαιη ρήξη με τον καπιταλισμό. Μετά κέρδισε η αντεπανάσταση, η γραφειοκρατία, και το 'πνιξε, λέμε κάποιοι μαρξιστές.
Αλλά αυτό το έχουμε ληγμένο, αλλιώς δεν είμαστε μαρξιστές : οι κοινωνίες αλλάζουν με επαναστάσεις, με το να πάρει η εργατική τάξη την εξουσία στα χέρια της και να οργανώσει την κοινωνία ξανά απ'την αρχή, διαλύοντας κάθε σύνδεση με την παλιά, καταπιεστική πραγματικότητα, οργανώνοντας την κοινωνία τελικά πάνω στις ανάγκες μας, απελευθερώντας τη δημιουργικότητά μας και τον ελεύθερό μας χρόνο, μέσα απ'τις κοινωνικές μας ατομικότητες. Αυτό, τελικά, το λέμε κομμουνισμό.
Και τέλος, για να διδαχθούμε ότι τα αυθόρμητα επαναστατικά κινήματα καταπνίγονται, αργά ή γρήγορα, χωρίς επαναστατική ηγεσία, οι μαρξιστές, δεν κοιτάμε στο 1848 : κοιτάμε στην ίδια την Αίγυπτο του 2011.
Όλα αυτά, θα βρούμε καινούριες λέξεις για να τα πούμε, και θα ηχούν ωραιότερα, όμως για την ώρα, ας αποφύγουμε τις φυγές στη μορφή, κι ας κοιτάξουμε την πραγματικότητα κι ας πούμε, ακαπέλωτα και μη, στις λαϊκές συνελεύσεις αλλά και στις συνελεύσεις εργατικών χώρων και σχολών.
Διαγραφή του Χρέους
Ανατροπή του Μνημονίου
Απεργίες Διαρκείας
Καταλήψεις
Νομιμοποίηση των μεταναστών, άσυλο στους πρόσφυγες, ανοιχτά σύνορα για τους εργάτες
Κρατικοποιήσεις των τραπεζών, κάτω από εργατικό έλεγχο χωρίς αποζημίωση για τα αφεντικά
Ευρώπη των εργατών, όχι Ευρώπη - φρούριο των αφεντικών
Λεφτά για υγεία, παιδεία, και όχι για πολέμους και περισσότερους μπάτσους
Λιγότερη δουλειά και δουλειά για όλους
και τα λοιπά και τα λοιπά. Όταν μιλάς, κάνεις τη συνείδηση πράξη, λέει. Ας τα πούμε, κι ας τα κάνουμε.