Περί Χριστού

Είπα να θυμηθούμε μερικά αποσπάσματα περιθωριοποιημένων και αφορισμένων βιβλίων, τέτοιες βρωμιάρες μέρες που'ναι, σχετικά με το χριστιανικό δόγμα και τους εξωγήινους εκφραστές του..

"Οι Ιουδαίοι θεωρούσαν ότι ο Μεσσίας θα ερχόταν και σαν πολιτικός λυτρωτής. Άλλοτε πάλι, τον ονειρεύονταν σαν λυτρωτή, που θα έσωνε τον <<περιούσιο λαό>> του Γιαχβέ από τις αμαρτίες και τα ηθικά δεινά. Η απόκρυφη ιουδαϊκή γραμματεία κατά τον πέμπτο π.Χ. αιώνα εκτιμούσε ότι ο Μεσσίας θα γλίτωνε το λαό από τα πολιτικά και κοινωνικά δεινά. Σ'αυτό ήταν εμφανής ο επηρεασμός των Ιουδαίων από τις θρησκευτικές δοξασίες των Βαβυλωνίων, των Περσών κ.α. Το 538 π.Χ. σαν αναμενόμενο Μεσσία οι Εβραίοι είχαν εκλάβει τον Κύρο, το βασιλιά της Περσίας, που τους λευτέρωσε από τη βαβυλωνιακή σκλαβιά. Το 21 π.Χ. οι Εβραίοι της διασποράς, που ζούσαν στην <<Ελληνική Ασία>>, είχαν παρομοιάσει τον Οκταβιανό Αύγουστο σαν τον αναμενόμενο Μεσσία. Υπήρχαν μάλιστα αφιερώσεις και επικλήσεις που χαρακτήριζαν το Ρωμαίο αυτοκράτορα σαν <<Σωτήρα>>, σαν <<Θεό, Υιό Θεού>>, σαν <<Κομιστή Καλών Ειδήσεων>>.

Μεσσιες ή Χριστοί την εποχή της ρωμαϊκής κατοχής και του Ιησού, είχαν εμφανιστεί πολλοί στην Ιουδαία. Κάθε ένας επαναστάτης που κατάφερνε να προξενήσει ζημιές στους Ρωμαίους και στα εβραϊκά τους πιόνια, χριζόταν από το λαό Μεσσίας. Στο πρόσωπο του Ραββί, σύμφωνα με τη Βίβλο, η παράσταση του Μεσσία ήταν καθαρά πνευματική και ηθική. Κατά τους Ευαγγελιστές, ο Μεσσίας Ιησούς θα έσωνε τον κόσμο από τις αμαρτίες. Οι Ιουδαίοι προσδοκούσαν ακόμη ότι θα ήταν ο εθνικός ήρωας που θα ξετίναζε το ρωμαϊκό ζυγό από τις πλάτες του εβραϊκού λαού και θα καταστούσε το κράτος του Ισραήλ κοσμοκράτορα. Υπήρχαν, όμως, ορισμένοι που το Μεσσία Ιησού τον θεωρούσαν "υπερβατικό ον", σαν ηθικό και θρησκευτικό ανακαινιστή και λυτρωτή. Ο Χριστιανισμός υιοθέτησε την προσδοκία αυτή."

"Και εγέννησε (η Μαρία) τον υιόν αυτής τον πρωτότοκον, και εσπαργάνωσεν αυτόν, και κατέκλινεν αυτόν εν τη φάτνη". Κατά Λουκά, κεφ. β', εδάφιο 7, σελ.1070

"Οι Άγιοι Πατέρες της Καινής Διαθήκης, οι οποίοι προέρχονται από την μεσαία και την ανώτερη κοινωνική τάξη, προσπάθησαν να <<καλλωπίσουν>> έναν Ιησού <<προλετάριο>>, μεταμορφώνοντας τον σε θεάνθρωπο της δικής τους τάξης και των δικών τους συμφερόντων". Λογοκριμένος Χριστός, Άντον Μάιερ καθηγητής Κοινωνιολογίας

"Ο Ιησούς Χριστός δεν υπήρξε, δεν ήταν ιστορικό πρόσωπο". Παγκόσμιος Ιστορία του Πολιτισμού, Τόμος Γ', σελ. 644, Γουίλ Ντυράντ.

"Σύμφωνα με τα ευαγγέλια, του Ιησού, σαν Εβραίος που ήταν, του είχαν κάνει περιτομή αμέσως μετά τη γέννησή του. Οι παπάδες <<απόχτησαν>> δέκα εφτά αντίτυπα από το <<πετσάκι της περιτομής>> του Χριστού. Αυτά τα αντίτυπα διατηρήθηκαν, μερικά διατηρούνται και σήμερα (Σημ.:1923) στη Γαλλία, στις εκκλησίες των πόλεων Κλερμόντ, Λάνγκρ, σε μια εκκλησία της Αμβέρσας, στη Χελντερσάιμ (Γερμανία), στον καθεδρικό ναό Λατεράν της Ρώμης και σ'άλλα μέρη...

Στη Κομπιένη (Γαλλία), στην εκκλησία του άγιου Κορνηλίου διατηρείται το μαχαίρι με το οποίο τάχα έκαναν την περιτομή του Ιησού και στην εκκλησία της Ρώμης του Αγ.Ιακώβου - Μπόργκο, δείχνουν την πέτρα πάνω στην οποία έγινε τάχα η περιτομή". Πώς γεννιούνται, Ζουν και Πεθαίνουν οι Θεοί και οι Θεές, σελ.255, Ρομπέρ Αμπελέν

"Δεν έχουμε την παραμικρή ιδέα πώς έμοιαζε ο Ιησούς Χριστός. Ψηλός, κοντός, ανοιχτός ή σκούρος; Σπουδαγμένος ή αμόρφωτος; Πώς, αλήθεια, ήταν ο Χριστός; Ψηλός, ξανθός κι όμορφος όπως τον θέλει η δυτική χριστιανική παράδοση ή κοντός, μαυριδερός και κουτσός από το δεξί πόδι, όπως ισχυρίζονται οι Βυζαντινοί μοναχοί;" τα στοιχεία ατά είναι από ρεπορτάζ του δημοσιογράφου Σπ. Παγιατάκη στην αθηναϊκή εφημερίδα "Απογευματινή", 6-5-1983.

"Ήτο φυσικό και αναπόφευκτον, ότι απλοϊκοί οπαδοί (του Ιησού) επιχείρησαν να μεγαλοποιήσουν τον μεγάλον τρόμον της τραγωδίας αυτής (της σταύρωσης) δια της επινοήσεως διαφόρων ηλιθίων ιστοριών περί μετεωρολογικών διαταράξεων, ομοίων προς εκείνας αι οποίαι είχον άλλοτε επινοηθή δια να δώσουν περισσοτέραν έμφασιν εις τον φωτισμόν του Γκαουτάμα (Βούδα)". Παγκόσμιος Ιστορία, Τόμος 2, σελ.659, Ερβέρτος Ουέλλς

"Το μεγαλύτερο μέρος των πασχαλινών παραδόσεων συναντάται σε διάφορες αρχαίες τελετουργίες εξιλασμού, συνδέονται δε με την αρχή της ανοίξεως... Από αρχαιότατα ειδωλολατρικά έθιμα προέρχεται και η χρήση των κόκκινων αβγών, που θεωρούνται σύμβολο της ζωής και έγιναν δεκτά από τον πρωτοεμφανιζόμενο Χριστιανισμό ως σύμβολο της Αναστάσεως". Έγχρωμη Εγκυκλοπαίδεια Δομή, Τόμος 12, σελ. 421

Έρωτες Αγίων, Δημήτρη Χαλιβελάκη, Εκδόσεις : Ιδεολογία (2η έκδοση)

Η βιβλιογραφία είναι ατέλειωτη, θα προσπαθήσω παρ'αυτά, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Βδομάδας να παραθέσω όσο περισσότερα κομμάτια μπορώ. Θα εξαγνιστώ την Κυριακή!