Ποιος άνθρωπος;

Έχω στο μυαλό μου καιρό τώρα να ξεκινήσω έναν κύκλο αναρτήσεων ως αναφορά σε αυτά που βλέπουμε καθημερινά γύρω μας, κυρίως οι κάτοικοι της πρωτεύουσας. Δεν ξέρω αν με αυτήν την ανάρτηση κάνω την αρχή. Θα δείξει.

Χθες το μεσημέρι, πήγα μια βόλτα στο κέντρο με έναν φίλο, αγόρασα το "Άκου, ανθρωπάκο!" κι ύστερα κάτσαμε στη Λειβαδιά για σουβλάκια. Πήραμε καμμιά δεκαριά καλαμάκια με λαδολέμονο και μια μερίδα πατάτες ο καθένας κι αρχίσαμε να τρώμε. Πριν καλά καλά αρχίσουμε, είδα δυο παιδιά να περιπλανώνται ανάμεσα στα τραπεζάκια και να ζητάνε φαϊ.

Το αγοράκι ήρθε κι έκατσε πάνω απ'το κεφάλι μου την ώρα που ρήμαζα το πρώτο σουβλάκι και άρχισε να τρίβει την κοιλιά του, απ'τα κόκκαλα βγαλμένο το καημένο, και να μου λέει σε κάποια γύφτικη διάλεκτο να του δώσω ένα καλαμάκι. Συγκλονίστηκα. Κοιταχτήκαμε με τον φίλο μου αμήχανα και το παιδί άρχισε να τραβάει ένα καλαμάκι απ'το πιάτο. Γυρνάω και του λέω "παρ'το και φύγε". Έφυγε. Αποτέλεσμα : ένα καλαμάκι λιγότερο.

Εκεί που προσπαθώ να συνειδητοποιήσω τι μόλις έγινε, είδα το κοριτσάκι να στέκεται δίπλα μου, έχοντας πληροφορηθεί μάλλον ότι λύγισα, και κρατώντας μια κιτς εικονίτσα του χριστούλη να με παρακαλάει να της δώσω κι αυτηνής. "Όχι", της λέω, "φύγε, θες να φωνάξω την αστυνομία;(εδώ γελάμε)", εκεί αυτή, να μου ζητάει σουβλάκι. Στο διπλανό τραπέζι κάθονταν κάτι βαλκανικοί τύποι που είχαν πεθάνει στα γέλια με την αμηχανία μας, μέχρι που μια γυναίκα από ένα άλλο τραπέζι της φώναξε "Φύγε" κι έτσι έγινε.

Κι εδώ τίθεται το ζήτημα : τι έπρεπε να κάνουμε; Να κάτσουμε ακίνητοι περιμένοντας όσοι δεν είχαν να φάνε εκείνη τη στιγμή στην Κάνιγγος να καθαρίσουν τα πιάτα μας, μετά να περιμένουμε να μας γδύσουν, κι ύστερα να φύγουμε γυμνοί για τα σπίτια μας, ζητιανεύοντας με τη σειρά μας ρούχα στο δρόμο;

Δηλαδή επειδή είμαι ένας γαμημένος φοιτητής με κάποιες πεποιθήσεις που θέλω να πιστεύω πως αφορούν το καλό όλων πρέπει όταν έχω δέκα σουβλάκια να δίνω τα πέντε στον πρώτο ζητιάνο που μου κουνάει μες τη μάπα μια εικόνα του γαμημένου χριστούλη;

Ούτε καν. Και το συγκεκριμένο περιστατικό μου έδωσε αφορμή να ξεκαθαρίσω περισσότερο στο μυαλό μου τη διαφορά φαίνεσθαι και είναι, καθώς και τη σημαντικότητα της ατομικής "φιλανθρωπίας", του "φιλότιμου", της "αναισθησίας".

Κατ'αρχήν, ήταν δύο παιδιά γύρω στα 15. Κοιτάζοντάς τα, έβλεπα μία άλλη, πιθανή εξέλιξη του εαυτού μου, αν είχα γεννηθεί γύφτος. Αυτό ίσως να με παρότρυνε να τους δώσω φαϊ για να μην πεθάνουν. Όχι όμως. Και να πεθάνουν τι έγινε; Πόσοι πεθαίνουν κάθε μέρα χωρίς να φταίμε εμείς; Κι όχι μόνο χωρίς να φταίμε εμείς, αλλά ξέροντας ποιοι φταίνε και προσπαθώντας να τους πολεμήσουμε καθημερινά; Πόσοι οργανισμοί μεγαλύτεροι από εμάς πεθαίνουν εξαιτίας μας; Τι κάνει τον άνθρωπο άξιο να του δώσεις φαϊ επειδή στο ζητάει; Κι αν του δινα φαϊ, την επόμενη μέρα δε θα πέθαινε; Θα είχα κάνει το καλό; Όχι. Θα είχα κάνει μια βλακεία, θα είχα πετάξει λίγα απ'τα λίγα λεφτά που δεν έχω δουλέψει για να τα βγάλω.

Προσωπικά θα ήθελα όλοι να έχουν φαϊ. Και σπίτι και δουλειά και ρούχα. Πιστεύω πως υπάρχουν οι καλύτερες δυνατές αντικειμενικές υλικές συνθήκες ώστε να δημιουργείται σε όλους η προδιάθεση της ευτυχίας. Αυτό όμως δε σημαίνει πως με ενδιαφέρει άμεσα πόσοι πεθαίνουν. Προτείνω και μάχομαι θεωρητικά και πρακτικά για ένα σύστημα που θεωρώ καλύτερο για την ανθρωπότητα από αυτό στο οποίο ζούμε. Με το να ταϊζω γυφτάκια, πρώτον, ενδυναμώνω το υπάρχον σύστημα και δεύτερον (αλλά και ως συνέπεια του πρώτου εν μέρει) επιβραδύνω την προσέγγιση του συστήματος που θέλω. Θα υπέκυπτα στην τυχάρπαστη φιλανθρωπία που ίσως να με έκανε να νιώσω καλά αφού θα ήμουν πιο άνθρωπας από τους άλλους γύρω μου οι οποίοι δεν έχουν αποβάλει τη χριστιανική προπαγάνδα από μέσα τους και θα μπορούσα να πάω σπίτι μου ικανοποιημένος για την ανθρωπιστική γυμναστική μου. Αυτό θα ήταν το φαίνεσθαι. Τώρα ίσως να φάνηκα σκουλήκι, μουσάτος που δε δίνει φαϊ, χέστηκα γκοντάμιτ.

Μη σας πω πως σκέφτηκα για μια στιγμή να πω στο γυφτάκι "γράψου στην ΚΝΕ", όπως είχα κάνει με έναν τύπο που είχε μπει μια φορά στο λεωφορείο και ζητιάνευε λέγοντας πως είναι εργάτης, έχει τέσσερα παιδιά και γυναίκα με καρκίνο. Του είπα "συνδικαλίσου".

Δε θα επιτρέψω σε κανέναν να μου περάσει το ενοχικό μοντέλο του σύγχρονου ανθρωπάκου που δε φταίει σε τίποτα(απ'τη στιγμή που παραδέχεται οτί φταίει που δεν καταφέρνει να αλλάξει το σύστημα), κι έτσι διαχέεται μοιραζόμενος τη δυστυχία όλου του πλανήτη, και του περιβάλλοντος μαζί. Ας πεθάνει ο μισός πλανήτης. Καλύτερα. Ίσως αν μείνουμε λιγότεροι να συνεννοηθούμε πιο εύκολα.

Μακάρι να καταλαβαίνετε όλοι τη συλλογιστική μου, για να απαντήσετε τουλάχιστον στη βάση που θέτω το ζήτημα. Στη βάση που κανένας Bill Gates δεν είναι φιλάνθρωπος με το να δίνει 21 απ'τα 100 ΓΑΜΗΜΕΝΑ ΔΙΣ ΤΟΥ, για φαϊ στον τρίτο κόσμο, παίρνοντας τα πίσω από διαφήμιση και φοροαπαλλαγή, κρατώντας μόνο 79 ο δύστυχος ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΤΑΡΑ ΤΟΥ! ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΑΝ ΕΞΑΡΓΥΡΩΣΕΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΚΑΤΟ ΔΙΣ ΣΕ ΚΑΛΑΖΝΙΚΟΦ ΚΑΙ ΜΠΑΖΟΥΚΑΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ!

Μέχρι τότε θα είμαι ο άκαρδος νέος της γειτονιάς σας, και τα γυφτάκια θα πέφτουν σαν τα κουνούπια δίπλα σας απ'την πείνα. Και θα βλέπετε τα κουφάρια από πρεζάκια στην Πανεπιστημίου να κρατάνε το καλαμάκι που τους δώσατε ξαπλωμένα φαρδυά πλατυά στο πεζοδρόμιο, κι εσείς θα αναρωτιέστε γιατί δεν πρόλαβαν να το φάνε ώστε το κάρμα σας να πάει στο +1. Αυτά έχει η ζωή. Τα πρεζάκια δεν τα σώζει το σουβλάκι, θα το γράψω σε τοίχο.



ΥΓ: το σουβλάκι δεν του το δωσα γιατί το λυπήθηκα, αλλά για να με παρατήσει ήσυχο.