Ενώ η οικονομική κρίση έχει ριζώσει για τα καλά στην ελληνική (Μνημόνιο) και παγκόσμια (Γαλλία - ασφαλιστικό, Αγγλία - 500.000 απολύσεις σε δημόσιους υπαλλήλους, Αμερική - κοντεύουν τα 20 εκατ. οι άνεργοι, κλπ) πραγματικότητα, η πολιτική κρίση βαθαίνει, με τη σειρά της, όλο και περισσότερο : τα κόμματα του Μνημονίου ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ θα αντιμετωπίσουν αύριο τα αποτελέσματα της ξοφλημένης πολιτικής τους, και στην κάλπη.
Ταυτόχρονα, η κυρίαρχη ιδεολογία κάνει ρελάνς στο χαρτί του ρατσισμού : η εκρηκτική κατάσταση που προκύπτει από τις απάνθρωπες επιθέσεις σε ανθρώπους κάθε εθνικότητας από φασιστοειδή του ΛΑΟΣ και της ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ υπό την αιγίδα του εξίσου φασιστικού "Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη" και της ΕΛ.ΑΣ. φανερώνει τα αδιέξοδα στη διαχείριση από πλευράς της κυρίαρχης τάξης. Οι οικονομικοί μετανάστες, όμως, οργανώνονται, οι πολιτικοί πρόσφυγες διεκδικούν.
Όσο κι αν προσπαθούν οι αστοί να διασπάσουν την εργατική τάξη, δε θα τα καταφέρουν : ούτε οι έλληνες εργάτες πρόκειται να μείνουν με σκυμμένο το κεφάλι, να συνεχίσουν να βάζουν πλάτη για τα συμφέροντα του παγκοσμιοποιημένου και χρεοκοπημένου καπιταλισμού
για τα επόμενα 10 χρόνια, ούτε οι μετανάστες εργάτες θα επιστρέψουν στο Αφγανιστάν, το Ιράκ, το Πακιστάν, την Παλαιστίνη, τις χώρες της Αφρικής, ή όπου αλλού σπέρνουν την κόλαση οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, στην καλύτερη περίπτωση, γιατί τους απαγορεύεται να φύγουν απ'τη χώρα.
Αργά ή γρήγορα ο καπιταλισμός, πάντα, αναγκάζει τους εργάτες να συνειδητοποιήσουν και να παλέψουν για τα συμφέροντά τους. Το τι θα κληθούν και, με ποιους όρους, να αντιμετωπίσουν, το καθορίζουν οι επαναστάτες με την παρέμβασή τους στην κοινωνική πραγματικότητα.
Και χρειάζεται να είμαστε ξεκάθαροι, ότι ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ των συνεργασιών με ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ και τα χίλια του κομμάτια και με τη ριζοσπαστική πρόταση της επαναδιαπραγμάτευσης του χρέους μπορεί να προσφέρει λύση, ούτε ένα ΚΚΕ που, ανήμπορο να δώσει απαντήσεις στα πραγματικά προβλήματα των εργαζόμενων, παρά το σχεδόν-δέκα-τοις-εκατό, υπονοεί κάτι για διαγραφή, χωρίς όμως να το λέει ξεκάθαρα, μπερδεμένο στις αντεστραμμένες σταλινικές ορολογίες, και αναλισκόμενο σε επιθέσεις κάθε είδους προς πάσα κατεύθυνση, με ιδιαίτερη προτίμηση το χώρο της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς. Οι δύο όψεις της σοσιαλδημοκρατίας μας είναι πλέον γνωστές, συμπαθείς, στην τραγικότητά τους, αλλά κι απεχθείς στη μιζέρια τους.
Γι'αυτό, χρειάζεται και στην κάλπη, να δυναμώσουμε το κομμάτι εκείνο της Αριστεράς που διεκδικεί ορθά κοφτά : στάση πληρωμών και διαγραφή του ληστρικού χρέους. Να σταματήσουμε, δηλαδή, να στέλνουμε 1 δις τη βδομάδα στους τραπεζίτες της ΕΚΤ. Πώς; Κρατικοποιώντας τις τράπεζες, κάτω από εργατικό έλεγχο, χωρίς αποζημίωση για τους τραπεζίτες. Σταματώντας να εξυπηρετούμε οποιαδήποτε δοσοληψία με τα υπουργεία και πραγματοποιώντας μονάχα τις συναλλαγές εκείνες που αφορούν τους μισθούς και τις συντάξεις (όπως έκαναν οι εργαζόμενοι στις τράπεζες και στις απεργίες 12/2007 - 3/2008).
Η ψήφος, λοιπόν, στην Ανταρσύα, δεν εναποθέτει ελπίδες σε μια κάποια διαχειριστική ικανότητα των υποψηφίων, το αντίθετο : δίνει μήνυμα στους ίδιους τους εργαζόμενους, ότι με το μαύρισμα της κυβερνητικής πολιτικής και το δυνάμωμα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, υπάρχει δυναμική για τη διέξοδο από την κρίση των καπιταλιστών : στη ρήξη με τις συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες και στις απεργίες διαρκείας, στις συνεχείς κινητοποιήσεις, τα συλλαλητήρια και τις διαδηλώσεις, στις καταλήψεις στις σχολές και τα κλειστά εργοστάσια. Στην πλάτη που θα βάλουν οι εργαζόμενοι, αυτή τη φορά, όμως, για το παγκόσμιο αντικαπιταλιστικό κίνημα που αναδύεται. Στη μοίρα που φτιάχνουμε εμείς οι ίδιοι για τους εαυτούς μας, μέσα από τη δράση μας.
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου