"Breaking news ; at last, revolution will be televised ; on Al Jazeera"Ζεις, νομίζεις ότι ζεις, τρέχεις, γράφεις, σκέφτεσαι, πράττεις, επεξεργάζεσαι και αναζητείς, συγκινείσαι και επαναστατείς. Προσπαθείς να σκιαγραφήσεις τις ιστορικές προοπτικές για τον κοινωνικό μετασχηματισμό. Πλάι-πλάι, όμως, βουτάς στην ψυχανάλυση, τον δυτικογενή αναγωγισμό και το Άτομο. Δεν ξέρεις από που να αρχίσεις και που να τελειώσεις, και συχνά οι άγνωστες μεταβλητές και τα δεδομένα, που παραμένουν ως τώρα ζητούμενα, μετασχηματίζονται σε μια "μαύρη τρύπα" που απορροφά όλες τα μη καταγεγραμμένα ενδεχόμενα. Κι οι μουσουλμάνοι δεν πάνε πια στο ιστορικό κέντρο : το ιστορικό κέντρο καβαλάει τις πλάτες των μουσουλμάνων.
Κι εκεί που συμμετάσχεις σε μια διαδικασία, με την απατηλή εντύπωση ότι παίζεις το ρόλο του υποκειμένου, προσπαθώντας μάλιστα να αντιληφθείς την ταξική δυναμική των μεταναστών εργατών του ισλάμ στον παγκοσμιοποιημένο καπιταλισμό, αυτή η μαύρη τρύπα - σα για να φτύσει κατάμουτρα τους υλιστές, για να τους σκουπίσει γρήγορα με παιχνιδιάρικη στοργή - που τόσο καιρό, κρυφά, υπέθαλπε τ'αγέννητα παιδιά της, κοιλοπονεί, βγάζει τη μαντίλα της κι αποκαλύπτει το πρόσωπό της : η Ιστορία, αυτοπροσώπως. Αποκηρύσσει την παρανομία, έχοντας πια εξασφαλίσει το μέλλον των παιδιών της! Η Άτροπος σκάει ένα ανεπαίσθητο χαμόγελο, η Κλωθώ γυρίζει το νήμα της ζωής με περίσσια ανυπομονησία, ενώ η Λάχεση μετρά, πια, τη διάρκεια στο ρυθμό της ανατολίτικης κλίμακας που κρύβεται πίσω απ'την ακολουθία των συγχορδιών. Κι ο χρόνος είναι ξανά ένα παιδί που παίζει πεσσούς, και μπορούμε πάλι να παρατήσουμε τα βιβλία για λίγο - πιάνοντάς τα μονάχα για να γελάσουμε με την παιδική αφέλεια του κάθε Φουκουγιάμα. Νοηματοδοτούνται ξανά αντιλήψεις κλασσικές, που μέχρι χθες φάνταζαν απόμακρες, κάπου βαθιά στους υπονόμους της ιστορικής διαδικασίας, απ'όπου όμως ατένιζαν τ'αστέρια, για να ανατιναχτούν στο φως, μέσα στην αμήχανη αβεβαιότητα της εποχής της ρευστότητας. Φαντάσματα του κομμουνισμού...
..." η βία είναι η μαμή της Ιστορίας "...
..."οι μάζες εισβάλλουν στο προσκήνιο της Ιστορίας"...
..."όταν το προλεταριάτο συνειδητοποιήσει τον εαυτό του ως παγκόσμια ιστορική τάξη"...
..."όταν το προλεταριάτο αντιληφθεί ότι δεν έχει τίποτα να χάσει, παρά μόνο τις αλυσίδες του, έχει όμως να κερδίσει έναν ολόκληρο κόσμο"...
-"Προλετάριοι όλων των χωρών, ενωθείτε!"
Και τελικά, η κατηγορία που καθίσταται αισθητή μονάχα μέσα απ'την απουσία της, είναι αυτή που θεωρούσες και πιο σημαντική : "δραστήρια μειοψηφία", "καθοδηγητικό όργανο της εργατικής τάξης" και "επαναστατικό κόμμα", παραμένουν φαντάσματα στην πραγματική πορεία της ιστορικής διαδικασίας.
Kι οι αντιφάσεις, μα την αλήθεια, είναι τόσο - μα τόσο! - όξύτερες! Κυρίαρχες τάξεις τόσο απαίδευτες στα απανωτά χαστούκια του λαού, που σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, πέφτουν σε κάθε παραλογισμό, περιορίζουν κάθε ελευθερία, κόβουν το ίντερνετ, το ρεύμα και το τηλέφωνο, πανικόβλητες, σα να προτρέπουν τους εξεγερμένους να αναζητήσουν με ζωοδότρα ορμή το επόμενο ραντεβού στο δρόμο! Τάξεις που δεν είναι διατεθειμένες να παραχωρήσουν παρά ένα ολοστρόγγυλο, αρχαίο πια, "0", γέρνοντας αποφασιστικά την πλάστιγγα στις λαϊκές μάζες, κράζοντάς τους "έλα και παρ'τη μόνος σου τη λευτεριά!"
Και δεν είναι άλλος από την εξωτερική αυτή κοινωνική πραγματικότητα, που φαντάζει τόσο αναξιόπιστη και ψευδεπίγραφη, που δε σου είχε δώσει συγκεκριμένες ενδείξεις για το τι θα συνέβαινε, που όμως δεν έχεις άλλη απ'αυτήν, και παρά τα καπρίτσια της, τελικά δέχεσαι να βυθιστείς μέσα της και να αφεθείς στην κατεύθυνση του ρεύματός της.
Και είναι πολύ πιο εύκολο τώρα, να δώσεις περιεχόμενο σε κάθετι το κλασσικό, που θεωρούνταν νεκρό από κάθε "post" ρεύμα, τώρα που η ίδια η εποχή αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως κλασσική. Και, δυστυχώς, δεν προλάβαμε να έχουμε τον πρώτο λόγο σ'αυτή τη διαδικασία. Το ιστορικό κέντρο του παγκόσμιου χάρτη είναι να σα διακτινίστηκε, με την ταχύτητα βέλους που καρφώνεται στο στόχο, εκεί, όπου η ησυχία και μετάνοια μεταλλάχθηκε σε χάος και οργή, από νέα, φρέσκα,ιστορικά μετα-υποκείμενα.
Κι υπάρχει και μια άλλη κλασσική αξία που αναποδογυρίζεται : τώρα παρουσιάζεται ως "κάθετι το σταθερό" να μην "λιώνει σαν τον πάγο", στην ιστορική συγκυρία βάθυνσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αλλά μάλλον να εξατμίζεται, σα νερό που χύθηκε πάνω στην καυτή άμμο της ερήμου.
Και διερωτιόσουν : "άραγε όντως αισθάνονται ως εχθρό τον δυτικό πολιτισμό;"
Και τους βλέπεις να επιτίθενται αδυσώπητα ενάντια στην ίδια, την εθνική κυρίαρχη τάξη.
"μα καλά, εμείς θα κάνουμε επανάσταση, αυτούς που αυτομαστιγώνονται, όμως, πώς θα τους εναρμονίσουμε με την ιστορική κίνηση που καταργεί κάθετι το παλιό, κάθετι το σάπιο"
Μα ο Αλλάχ, εντέλει, είναι με το μέρος μας!
"Οι προηγούμενες επαναστάσεις είχαν ανάγκη από κοσμοϊστορικές αναμνήσεις για να κρύψουν από τον εαυτό τους το περιεχόμενό τους. Για να φτάσει στο δικό της περιεχόμενο η σύγχρονη επανάσταση πρέπει ν'αφήσει τους πεθαμένους να θάψουν τους νεκρούς τους. Εκεί η φράση ξεπερνούσε το περιεχόμενο, εδώ το περιεχόμενο ξεπερνάει τη φράση".
Οι συσχετισμοί άλλαξαν δραματικά. Η κομμουνιστική προοπτική, τείνει να αντικατασταθεί από τις νέες αραβικές έννοιες της απελευθέρωσης, ενώ η ταφή του κουφαριού του Λένιν μπορεί να περιμένει : υπάρχει ένας άλλος νεκρός, , πέρα κι απ'τους νεκρούς ήρωες της επανάστασης, που η ταφή του θα ανακουφίσει πολύ ταχύτερα την ανθρωπότητα, κι αυτό δε θα'ναι έργο κανενός Σαρκοζύ, αλλά των αραβικών μαζών: του Αλλάχ, που θα αποτελέσει και το προσφορότερο λίπασμα για την πολυπόθητη λευτεριά.
http://english.aljazeera.net/watch_now/
http://internationalsocialists.org/wordpress/2011/01/ist-statement-on-the-tunisian-revolution/
Και δεν είναι άλλος από την εξωτερική αυτή κοινωνική πραγματικότητα, που φαντάζει τόσο αναξιόπιστη και ψευδεπίγραφη, που δε σου είχε δώσει συγκεκριμένες ενδείξεις για το τι θα συνέβαινε, που όμως δεν έχεις άλλη απ'αυτήν, και παρά τα καπρίτσια της, τελικά δέχεσαι να βυθιστείς μέσα της και να αφεθείς στην κατεύθυνση του ρεύματός της.
Και είναι πολύ πιο εύκολο τώρα, να δώσεις περιεχόμενο σε κάθετι το κλασσικό, που θεωρούνταν νεκρό από κάθε "post" ρεύμα, τώρα που η ίδια η εποχή αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως κλασσική. Και, δυστυχώς, δεν προλάβαμε να έχουμε τον πρώτο λόγο σ'αυτή τη διαδικασία. Το ιστορικό κέντρο του παγκόσμιου χάρτη είναι να σα διακτινίστηκε, με την ταχύτητα βέλους που καρφώνεται στο στόχο, εκεί, όπου η ησυχία και μετάνοια μεταλλάχθηκε σε χάος και οργή, από νέα, φρέσκα,ιστορικά μετα-υποκείμενα.
Κι υπάρχει και μια άλλη κλασσική αξία που αναποδογυρίζεται : τώρα παρουσιάζεται ως "κάθετι το σταθερό" να μην "λιώνει σαν τον πάγο", στην ιστορική συγκυρία βάθυνσης της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, αλλά μάλλον να εξατμίζεται, σα νερό που χύθηκε πάνω στην καυτή άμμο της ερήμου.
Και διερωτιόσουν : "άραγε όντως αισθάνονται ως εχθρό τον δυτικό πολιτισμό;"
Και τους βλέπεις να επιτίθενται αδυσώπητα ενάντια στην ίδια, την εθνική κυρίαρχη τάξη.
"μα καλά, εμείς θα κάνουμε επανάσταση, αυτούς που αυτομαστιγώνονται, όμως, πώς θα τους εναρμονίσουμε με την ιστορική κίνηση που καταργεί κάθετι το παλιό, κάθετι το σάπιο"
Μα ο Αλλάχ, εντέλει, είναι με το μέρος μας!
"Οι προηγούμενες επαναστάσεις είχαν ανάγκη από κοσμοϊστορικές αναμνήσεις για να κρύψουν από τον εαυτό τους το περιεχόμενό τους. Για να φτάσει στο δικό της περιεχόμενο η σύγχρονη επανάσταση πρέπει ν'αφήσει τους πεθαμένους να θάψουν τους νεκρούς τους. Εκεί η φράση ξεπερνούσε το περιεχόμενο, εδώ το περιεχόμενο ξεπερνάει τη φράση".
Οι συσχετισμοί άλλαξαν δραματικά. Η κομμουνιστική προοπτική, τείνει να αντικατασταθεί από τις νέες αραβικές έννοιες της απελευθέρωσης, ενώ η ταφή του κουφαριού του Λένιν μπορεί να περιμένει : υπάρχει ένας άλλος νεκρός, , πέρα κι απ'τους νεκρούς ήρωες της επανάστασης, που η ταφή του θα ανακουφίσει πολύ ταχύτερα την ανθρωπότητα, κι αυτό δε θα'ναι έργο κανενός Σαρκοζύ, αλλά των αραβικών μαζών: του Αλλάχ, που θα αποτελέσει και το προσφορότερο λίπασμα για την πολυπόθητη λευτεριά.
http://english.aljazeera.net/watch_now/
http://internationalsocialists.org/wordpress/2011/01/ist-statement-on-the-tunisian-revolution/
Υ.Γ.: Προφήτες του τέλους των επαναστάσεων, ιδεολόγοι χωρίς ιδέα και τεχνοκράτες χωρίς τέχνη, εμείς τα βιβλία σας δε θα τα κάψουμε. Θα τα ανακυκλώσουμε!
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου